Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016 13:36

Ο γύρος του κόσμου σε 80 …πλατείες

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

plateia viktvrias 2016

Η πλατεία! Όρος πολεοδομικός; Όχι, κατηγορηματικά!

Όρος κατ’ εξοχήν κοινωνικός. Φορτισμένος με την ιστορική μνήμη. Ταυτισμένος με τις έννοιες της κίνησης και της στάσης. Οριοθετημένος από δράσεις συνάντησης, γιορτής, διαμαρτυρίας, επανάστασης.

Χώρος απαραίτητος σε κάθε φάση της εξέλιξης του πολιτισμού. Στοιχείο εκ των ουκ άνευ του πολιτισμού.

Πάντα στο κέντρο της πόλης και κατά κανόνα σημείο αναφοράς της.   

Στην αρχαία Ελλάδα τόπος θεαμάτων, αγώνων, φιλοσοφικού στοχασμού, διακίνησης αγαθών και ιδεών. Στο σύγχρονο κόσμο, κάτι ανάλογο.  

Στη σημερινή Ελλάδα, και ενδιάμεσος σταθμός για μετακινούμενους πρόσφυγες!

Για τον πολίτη του κόσμου, που έχει σπάσει τα μικροεθνικιστικά δεσμά, που νιώθει να τον αγγίζει και να τον αφορά όχι μόνο ό, τι γίνεται στο μικρόκοσμό του, αλλά ό, τι γίνεται παντού, όπου γης, η κάθε πλατεία έχει κάτι να αφηγηθεί.

Όπως η Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, με το μαυσωλείο του Λένιν, το παλάτι του Κρεμλίνου, το Κρατικό Μουσείο Ιστορίας και τον πολύχρωμο ναό του Αγίου Βασιλείου, που αφήνει την πικρή αίσθηση των 80 χαμένων χρόνων του δήθεν υπαρκτού σοσιαλισμού και ακόμα περισσότερο, που φέρνει στο νου την ακραία δυσφήμηση σπουδαίων ιδεών για την ισότητα και την αδελφοσύνη των λαών, προβάλλοντας ένα νεοκαπιταλιστικό και αβέβαιο παρόν και μέλλον.

Ή στην άλλη άκρη της Ασίας, η μεγαλύτερη πλατεία στον κόσμο, η πλατεία Τιέν Αν Μεν στο Πεκίνο, κατασκευασμένη από τον Μάο, ως χώρος συγκεντρώσεων και σημαδεμένη από εκείνη την εικόνα του άοπλου φοιτητή που ορθώνει το ανάστημά του στα άρματα μάχης, σε μια ακόμη σύγχρονη εκδοχή της αναμέτρησης του Δαβίδ με τον Γολιάθ, αλλά χωρίς το αίσιο τέλος της δεύτερης. Σύμβολο της άνισης αναμέτρησης.

Αλλά και στο άλλο ημισφαίριο του πλανήτη, η Plaza De Mayo, στο Μπουένος Άιρες. Μια πλατεία ποτισμένη από επανάσταση και εξέγερση, που το 1810 αποτέλεσε το σκηνικό της εξέγερσης που οδήγησε στην ανεξαρτησία της Αργεντινής, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί το σκηνικό της αντίστασης ενός φτωχού λαού που ζει σε μια πάμπλουτη χώρα. Σύμβολο των οικονομικών αντιθέσεων που κυριαρχούν στον πλανήτη.

Και λίγο πιο ψηλά, στη σύγχρονη πρωτεύουσα του κόσμου, τη Νέα Υόρκη, η Times Square. Εκεί, που όπως λένε κάποιοι, μπορείς να ξαναανακαλύψεις τον εαυτό σου, να ξεκινήσεις από την αρχή και γίνεις αυτό που πάντα ήθελες. Η πλατεία σύμβολο του αμερικάνικου, αν και χλωμού πλέον, ονείρου. Μια πλατεία - μικρογραφία της μόνης πραγματικής πόλης, όπως έλεγε ο Τρούμαν Καπότε.

Όμως κι εδώ κοντά, στη γειτονιά μας, στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, σε μια από τις πιο φορτισμένες ιστορικά πόλεις, πρωτεύουσας δύο αυτοκρατοριών με εντελώς διαφορετική κοσμοαντίληψη. Τακτικά επαναλαμβανόμενα γεγονότα την κάνουν επίκεντρο της συνεχιζόμενης αντιπαράθεσης του μεσαίωνα με την αναγέννηση, του αέναου διαγκωνισμού της Ανατολής με τη Δύση.

Όμως, ο χώρος δεν ενδείκνυται για αναφορά και στις 80 πλατείες του γύρου του κόσμου.

Θα κλείσω με δύο πιο κοντινές μας πλατείες. Αυτές που ο μελλοντικός στιχουργός θα περιγράψει κάπως έτσι:

Η πλατεία Βικτωρίας ήταν γεμάτη, με το νόημα του πόνου που 'χει κάτι απ’ τις φωτιές του πολέμου.
Στις γωνίες της και τους δρόμους εκτός από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές, μέσα στο πλήθος των εξαθλιωμένων και συ, μικρό παιδί από την Ανατολή, έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου, κουρασμένο, νηστικό και τρομαγμένο κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή ντροπιαστική, σε παράλογη γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

Η πλατεία
Συντάγματος ήτανε άδεια από παλμό και τρελός απ’ τα σημάδια της απελπισίας, σαν προδομένο σκυλί, με κενά συνθήματα σκισμένα, σ’ έναν έρωτα ανούσιο για σένα ξανά έχω χυθεί και στ’ αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους σ’ αναζητώ και ζητώ απεγνωσμένα πληροφορίες και υλικό, να φωτίσω τις αιτίες που διαρκώς μ’ αφήνουνε μισό.

Η πλατεία
της ψυχής μας είναι γεμάτη ελπίδα κι απ’ το πρόσωπό σου κάτι πρέπει να έχει σωθεί στον συνεχιζόμενο αγώνα του συντρόφου, στη διαρκή και βαθειά αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, στα παιδιά που τους χρωστάμε και τους εργάτες που τους χρωστάμε, στους πολίτες που τους χρωστάμε, στους οπλίτες που τους χρωστάμε, στα πλακάτ και τη σκανδάλη που πρέπει να πάψει να χτυπά, η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι και πάλι συνειδητά.-

Επίκουρος

Μάρτιος 2016


Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016 13:46
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « “Sell love not war” Το image making στην Ελλάδα του 18ου αιώνα »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 8 + 8 =