Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016 08:00

Το image making στην Ελλάδα του 18ου αιώνα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«Όστις δεν ηξεύρει να υποκρίνεται, δεν ηξεύρει να εξουσιάζη. Αξίωμα της πολιτικής αλάνθαστον. Δεν ακούω τους ηθικούς φιλοσόφους εκείνους, οίτινες καταδικάζουν την υπόκρισιν… Δεν ηξεύρουν τι λέγουν!

Πολιτικός που πηγαίνεις να ζήσης ανυποκρίτως εις τους ανθρώπους, εχάθηκες!

Αν εζούσες με την πλατωνικήν πολιτείαν,  βέβαια μάταιον ήτον να υποκρίνεσαι, επειδή όμως είσαι με πολιτεύματα σύνθετα όχι από ανθρώπους, αλλ’ από λάσπην ανθρώπων γεμάτων πάθη και πανουργιών διαφόρων, μωρός και ανόητος είσαι αν δεν υποκρίνεσαι.

Όποιος εξουσιαστής ανυποκρίτως πολιτεύεται, άπρακτος και ανίδεος είναι των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δεν δύναται πώποτε ούτε πρόβατα, πολύ πλέον ανθρώπους να κυβερνά και να εξουσιάζη».

Αυτά έγραφε ο λόγιος Αθανάσιος Χριστόπουλος το 1833, στο έργο του «Πολιτικά Σοφίσματα», δίνοντας οδηγίες σε υποψήφιους πολιτευτές της εποχής. Ένας imagemaker του προπερασμένου αιώνα θα μπορούσε να πει κανείς.

Και συνέχιζε:

«Διαιρώ την υπόκρισιν εις προσποίησιν και πρόφασιν.

ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΙΝ λέγω τον τρόπον, καθ’ ον πολιτευόμεθα, άλλοι φαινόμενοι, και άλλοι όντες. Πολλά κατά την χρείαν των καιρών και των προσώπων και των περιστάσεων πρέπει να προσποιείται ο εξουσιαστής. Όταν χαίρεται να λυπήται, και ανάστροφα. Όταν είναι θυμωμένος να φαίνηται άθυμος και ανάποδα. Όταν μισή να αγαπά και το εναντίον, όταν επιθυμή να αδιαφορή και ανάπαλιν. Όταν ελπίζη να απελπίζεται και το εναντίον κλπ.

Χρειάζεται όμως φρόνησις δια να μην γνωρίζεται η προσποίησις και πιστεύεται πάντοτε».

Και πιο κάτω:  

«ΠΡΟΦΑΣΙΝ λέγω την επί φαύλων. Δεν πιστεύω ότι κάθε φρόνιμος εξουσιαστής να μην επιθυμή να έχουν οι λόγοι του και τα έργα του καλήν επιφάνειαν, ευσεβή δηλαδή δικαίαν, τιμίαν, ωφέλιμον κτλ, και τούτο όχι μόνον όταν το βάθος των έχουν καλόν τη αληθεία, αλλά και όταν το έχουν το κακόν.

Οι άνθρωποι κοινώς μόνον κατ’ επιφάνειαν παρατηρούν και κρίνουν και δια το βάθος αδιαφορούν».

Και κλείνει τις οδηγίες του ο γράφων ως εξής:

«Πρωτίστη λοιπόν και ισχυροτάτη πρόφασις είναι της θρησκείας από την οποίαν οι άνθρωποι καταπλήσσονται, δευτέρα δε είναι της δικαιοσύνης, την οποία όλοι ζητούν και τρίτη της τιμιότητος , την οποίαν όλοι την επαγγέλονται.

Όθεν ο εξουσιαστής πρέπει πάντοτε κάθε λόγον και έργον και κίνημα να τα ενεργή με πρόφασιν ευσεβή, δικαίαν και τιμίαν κάν τε τη αληθεία είναι τέτοια, κάν τε όχι».

«Και λοιπόν!», θα μου πει ο κάθε αναγνώστης, «δεν μας είπες και κάτι καινούργιο. Όλα αυτά τα ξέρουμε. Τα ζούμε με την οικονομική κρίση, με το προσφυγικό, με τον πόλεμο στη Συρία, με τις προηγούμενες επεμβάσεις του «πολιτισμένου» κόσμου για να σώσει τον «απολίτιστο», ακόμα και με τις πιο παλιές αιματηρές επιχειρήσεις για την εξάπλωση του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού και με τις ακόμα παλιότερες για τη διάδοση του πολιτισμού, από αυτοκρατορίες του παρελθόντος. Όλα «χτισμένα» στις διαχρονικές προφάσεις της θρησκείας, της δικαιοσύνης και της εντιμότητας.

Όμως, οσο καλά φτιασιδώματα και αν έχουν επινοήσει παλαιότεροι και σύγχρονοι imagemakers, για να τα «τρώει» και να τα «χωνεύει» όλα αυτά, ο κόσμος, η διάχυτη υποκρισία ξεχειλίζει από παντού και γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή…»

Εντάξει λοιπόν, δεν θέλω να πω και τίποτε σπουδαίο. Απλά αναρωτιέμαι δημοσίως πόσο θόρυβο θα προκαλέσει η κατάρρευση αυτού του «δήθεν» οικοδομήματος που μας περιβάλλει αν το μήνυμα που μεταδίδει το κοριτσάκι της φωτογραφίας γίνει ποτέ ευρύτερα αποδεκτό και μετουσιωθεί σε πράξη.

Καλή Ανάσταση!

Επίκουρος

11-4-2016


Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016 08:09
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο γύρος του κόσμου σε 80 …πλατείες Να φεύγεις! »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 13 + 14 =