Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2016 18:10

Η αλαζονεία της (αντι)εξουσίας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

la radio

Το 1638, σε μια εποχή που η ιστορική περίοδος με την ονομασία «Αναγέννηση» βρίσκεται στο ζενίθ της, γεννιέται ο μικρός Λουδοβίκος.
14ος στη μακρά σειρά των Λουδοβίκων που βασίλευσαν στη Γαλλία επί πολλές δεκαετίες.

Στα 16 του χρόνια, ο φέρελπις νέος στέφεται βασιλιάς της Γαλλίας και σιγά – σιγά, μέχρι τα 22 του, οπότε αναλαμβάνει πλήρη καθήκοντα και εξουσίες, έχει διαμορφώσει ήδη το χαρακτήρα που τον έκανε διαχρονικά διάσημο μέχρι και σήμερα.
Δεν του άρεσε και πολύ του νεαρού βασιλιά η πολυκοσμία στην εξουσία. Ήθελε να άρχει απολύτως μόνος του. Να έχει τα κουμάντα για πάρτη του. Να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο αυτός!

Μια ωραία πρωία λοιπόν, φωνάζει τους υπουργούς του, τους ευχαριστεί για τη συνεργασία και τους δηλώνει με έπαρση: «L' État, c' est moi! Κοινοβούλια και νομοθεσίες στην μπάντα! ΕΓΩ εκπροσωπώ το Θεό. ΕΓΩ αποφασίζω και διατάσσω για όλα!» 

Ο βασιλιάς Ήλιος -έτσι έμεινε στην ιστορία- είχε μια πολύ επιτυχημένη για τα μέτρα της εποχής θητεία, γεγονός που του έχει αποδώσει τον τίτλο του χαρακτηριστικότερου εκπροσώπου της απολυταρχίας όλων των εποχών.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι η λογική του «L' État, c' est moiφτάνει μέχρι τις μέρες μας, υιοθετούμενη από σειρά πολιτικών, κυβερνητικών ή κοινωνικών δομών σε διεθνές, εθνικό, υπερτοπικό ή τοπικό επίπεδο, που έχουν ή νομίζουν ότι έχουν μια εξουσία και το παίζουν βασιλείς Ήλιοι.

Βρίθει σχετικών παραδειγμάτων η νεότερη ιστορία της χώρας, που τα βιώσαμε και συνεχίζουμε να τα βιώνουμε όλοι, με προκλητικές πολιτικές που «φτύνουν» κατάμουτρα τον ελληνικό λαό και του λένε χωρίς αιδώ «είσαι μαλάκας, αλλά θα κάνεις ότι σου λέμε», με νομικές αυθαιρεσίες που συγκαλύπτουν οικονομικά εγκλήματα, με πολιτικά σκάνδαλα, που σε κάνουν και φρίττεις, και με κάνα δύο τιμωρημένους για όλα αυτά –κάποιους αδύναμους κρίκους, που τους είχαν για αναλώσιμους- έτσι για ξεκάρφωμα. 

Πάρα τις κοινωνικές διεργασίες των τελευταίων ετών, αυτή η νοσηρή κατάσταση παραμένει.

Και παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο το ερώτημα: υπάρχει σήμερα μια πολιτική δύναμη, μια κοινωνική συλλογικότητα, ένας φορέας αλλαγής, ένα κίνημα που να μπορεί να δώσει έμπνευση και πνοή  που να μπορεί να σαρώσει όλες αυτές τις άρρωστες νοοτροπίες αντιλήψεις, εμπνέοντας το λαό να δημιουργεί και να παράγει;

Οι απόπειρες που έγιναν και γίνονται προς αυτή την κατεύθυνση είναι αρκετές. Το αποτέλεσμα όμως πολύ πενιχρό και όταν κάπου, κάπως φάνηκε κάποια σπίθα ελπίδας, δεν είχε συνέχεια!

Γιατί;
Εύκολη απάντηση. Γιατί έχει γεμίσει ο κόσμος Λουδοβίκους 14ους!

Η αλαζονεία της εξουσίας είναι ένα προσωπικό συναίσθημα που, το βγάζει ο δυνατός, το βγάζει και ο αδύνατος. Το βγάζει ο φασίστας, ο δημοκράτης, ο κομμουνιστής, ο αναρχικός, ο …αντιεξουσιαστής. Εμείς όλοι, οι καθημερινοί άνθρωποι, γονείς, αδέρφια, φίλοι, συνεργάτες, προϊστάμενοι, υφιστάμενοι, δάσκαλοι, μαθητές.

Με τη μικρή εξουσία ή παραεξουσία του ο καθ’ ένας!

__________

Πρόσφατη ανακοίνωση της «Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Μπραχαμίου», σχετική με ζήτημα που ανέκυψε στο πάρκο Ασυρμάτου, κατέληγε ως εξής:

«Δεν θα επιτρέψουμε την εμπορευματοποίηση του πάρκου, τη μετατροπή του σε ένα ιδιωτικό πεδίο προσπορισμού κέρδους και αποκλεισμού όσων κάθε φορά δεν χωράνε στους σχεδιασμούς των από τα πάνω. Δεν θα επιτρέψουμε τη μετατροπή του από ένα χώρο στέγασης και άνθισης κοινωνικών πρωτοβουλιών μέσα από τις ανοικτές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των αυτοοργανωμένων συλλογικοτήτων της περιοχής, σε ένα απονευρωμένο και στείρο χώρο κάτω από τον αποπνικτικό έλεγχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των δημοτικών παρατάξεων και αρχών».

Δηλαδή, με απλά λόγια Laradio, c' est moi!”

Δηλαδή ως κακέκτυπα εκείνου του 14ου: Δημοτικά Συμβούλια και νομοθεσίες στην μπάντα! ΕΓΩ εκπροσωπώ το Λαό. ΕΓΩ αποφασίζω και διατάσσω για τον Ασύρματο!» 

Εντάξει, μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, αλλά το γενικότερο πνεύμα έτσι είναι. Και αυτό είναι το γενικότερο πνεύμα όλων όσοι έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως «προστάτες του Ασυρμάτου».

Κι επειδή η άμεση δημοκρατία είναι πολύ σπουδαία υπόθεση για να συντηρείται από την προσωπική φαντασίωση του καθ’ ενός και τις κάθε μιας,  καλό είναι όσοι διατείνονται ότι την υπηρετούν να κάνουν τακτικές διορθωτικές προσεγγίσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι ώστε, τουλάχιστον, να μπορούν να διακρίνουν ποιος είναι και με ποιον σ’ αυτή την πορεία.

Έτσι, οι γενικότερες δράσεις τους που κατά κανόνα είναι χρήσιμες, θα βρίσκουν μεγαλύτερη ανταπόκριση από την πραγματική κοινωνία που το έχει ανάγκη.-

Επίκουρος

13-7-2016


Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2016 18:34

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 5 + 12 =