Τρίτη, 15 Νοέμβριος 2016 13:07

Επικοινωνιακή παραΠΟΙΗΣΗ

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Θέμα Επίκουρου 10 11 2016

Του κωμικού, ξυπόλυτου θιάσου που, αλίμονο, κατευθύνει τις μοίρες όλων μας: Ελλήνων, Ευρωπαίων, Γήινων τέλος πάντων, γίναμε και πάλι θύματα με ένα έργο τρομερό: «Τα όρη του Καυκάσου», που μας οδηγεί κατ’ ευθείαν σε μια θανάσιμη τσουλήθρα, σε μια φριχτή καταβόθρα, σε μια βρωμερή κολυμπήθρα.

Θέλω να αντισταθώ με αλλοπρόσαλλους τρόπους και έτσι σε πηγή θολή και μολυσμένη την κρυφή μου αγάπη έχω βαφτισμένη. Την ίδια ώρα πιστεύω φανατικά ότι οι απόψεις μου για τη ζωή είναι οι σωστές και μια φωνή μέσα μου, μου λέει ότι σ’ όλα υπερέχω, αλλά ενώ διεκδικώ τα πάντα, τελικά όλα τα ζητώ και τίποτα δεν έχω.
Και στο τέλος διαπιστώνω με οδύνη ότι στην εποχή της επικοινωνιακής έκρηξης δεν έχω ήχο… δεν έχω ήχο… δεν έχω υλικό… δεν έχω ήχο!

Και τι διαπιστώνω ακόμα και με κάνει να τρομάζω; Ότι σε εποχές κοινωνικής καταστολής που ο ποιητής ήταν αναγκασμένος να γράφει στίχους ακαταλαβίστικους, όπως:
«Τον Αη Γιάννη άκουσα να ψάλλει
ζώο φτερωτό μου γδέρνει το κεφάλι
ουντ ια συντρίμμια το σαντούρι
έβγα να σε δω δειλέ κι ασχημομούρη»,
το μήνυμα ήταν πιο εύληπτο, η επικοινωνία είχε ένα παλμό, μια δύναμη και μια αμεσότητα ανείπωτη.   

Συμπεραίνω λοιπόν -πρόχειρα το ομολογώ- ότι η επικοινωνιακή επανάσταση των ημερών, ενώ προσφέρει τα πάντα στην «πληροφόρηση», δίνει ψιχία στην «επικοινωνία», αυτή την τεράστια έννοια, διαδικασία, πρακτική, όπως τη φαντάζεται ο/η πάσα ένας/μία, που συνιστά τον απόλυτο συνεκτικό ιστό για τη συνύπαρξη όλων των έμβιων όντων αυτού του πλανήτη.

Διαπιστώνοντας ακόμα ότι κάποιοι supervisors ως άλλοι μαλλιαροί τοξότες της Σκυθίας, με κοιτάζουν απειλητικά μέσα από εικόνες Παναγίας –δικαίωμα που εγώ τους έχω παραχωρήσει, αφού κάθε τόσο και με κάθε τρόπο τους νομιμοποιώ- ώρες – ώρες με πιάνει μια κατήφεια που με κάνει να αναζητώ το χρυσόμαλλο κριάρι και να του ζητήσω: «βάφτισε κι εμένα στη θάλασσα τη μαύρη».

Όμως ούτε αυτό πετυχαίνει, αφού δεν έχω ήχο… δεν έχω ήχο… δεν έχω υλικό… δεν έχω ήχο!

Από την εποχή του Ερμή, του αγγελιοφόρου των θεών, μέχρι σήμερα που το messenger και μια σειρά από άλλες «έξυπνες» εφαρμογές, μας δίνουν την ευκαιρία, μέσα σε δευτερόλεπτα, να ανταλλάσσουμε πληροφορίες με τα αγαπημένα μας πρόσωπα που βρίσκονται στο άλλο ημισφαίριο, έχει κυλήσει πολύς χρόνος.

Η περγαμηνή ή ο πάπυρος, που μεταφερόταν από ειδικούς γι’ αυτή τη δουλειά, από το ένα μέρος στο άλλο, αντικαταστάθηκε από το καλώδιο με τα ηλεκτρικά σήματα και στη συνέχεια με τα ερτζιανά, ενώ τα εργαλεία μεταφοράς -αρχικά ζωντανοί οργανισμοί- μετατράπηκαν σε ψηφιακά προγράμματα πολύπλοκης κωδικοποίησης.

Τη ζούμε λοιπόν την επικοινωνιακή επανάσταση, αφού σχεδόν όλοι έχουμε κάπου πια ένα …προφίλ και πρόσβαση σε κάθε είδους ΜΜΕ.

Όμως ο δείκτης που προκύπτει από τη σχέση επικοινωνίας/πληροφορίας δεν έχει τη δέουσα ισορροπία. Πολλά τα δεκαδικά στοιχεία στο σχετικό κλάσμα, που αποκαλύπτουν ότι η διαχείριση του όγκου της πληροφορίας που διακινείται καθημερινά δεν τυγχάνει της επεξεργασίας που πρέπει με αποτέλεσμα η «επικοινωνιακή επένδυση» να χωλαίνει. Το χειρότερο αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης είναι ότι το αυτονόητο, το κάθε αυτονόητο που έχει κατακτηθεί από τους αιώνες συσσωρευμένης σοφίας της ανθρωπότητας, θεωρείται σήμερα «θεώρημα προς απόδειξη».

«Και τι να κάνουμε τώρα;», θα ρωτήσει κάποιος. «Να γυρίσουμε στο ταχυδρομικό περιστέρι και στο χειρόγραφο ραβασάκι για να προλαβαίνουμε να «μασάμε» την πληροφορία και να μη την καταπίνουμε αμάσητη;»

Όχι, βέβαια! Αυτό που θα προτείνω –αφού πάντα έχω κάποια πρόταση, ως «ξερόλας»-  είναι να αναδείξει ο καθ’ ένας και η κάθε μια από εμάς τον αργοναύτη που κρύβει μέσα στα σκοτάδια της ψυχής του και   
με
τα όπλα τα ηλεκτρικά και τα ιπτάμενα καράβια που έτσι κι αλλιώς προσφέρονται σε όλους αφειδώς, με μια κραυγή «αου βυ» να πετάξει προς τ’ άστρα της αβύσσου και με μια εσωτερική εντολή: «προς τους ουρανούς φωταγωγήσου», να «επικοινωνήσει», πρώτα με τον εαυτό του και ύστερα με τους άλλους.-

Επίκουρος
7-11-2016

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 15 Νοέμβριος 2016 18:33
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ιστορίες αναμονής Το τέλος του παραμυθιού »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 14 + 9 =