Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2016 11:38

Το τέλος του παραμυθιού

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

pbg

«Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ...χειρότερα», έκλεισε με τη βαριά φωνή του ο Αφηγητής, τη διήγηση του παραμυθιού του για τη μεγάλη απόδραση.
«Άντε, τώρα», συνέχισε, «κάντε την προσευχή σας -να μας βρει ζωντανούς η αυριανή μέρα- και πηγαίνετε στα κουκούλια σας για ύπνο».

Ο συρφετός από τα μικρά αναμαλλιασμένα γκούγκλινς μουρμούρισε με δυσαρέσκεια.
«Καλά! Γιατί αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα; Τι είναι πάλι ετούτο; Από πού κι ως πού;»
Μια μουρμούρα αμφισβήτησης γέμισε την ατμόσφαιρα.

Ο Αφηγητής δίστασε για μια στιγμή, έκανε μια αστραπιαία αναδρομή στα περασμένα και μετά, σαν να μετάνιωσε, σκέφτηκε να τα φώναξε πίσω, να διορθώσει το ατόπημα.
Μετά, το ξανασκέφτηκε και δεν έκανε καμία κίνηση. Βυθίστηκε σε σκέψεις…

Αυτό το καθημερινό παραμύθι - τι παραμύθι;- μύθος πραγματικός, κάτι σαν τα πανάρχαια ομηρικά έπη που μεταδίδονταν από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά, περιέγραφε την εποχή που η ανθρωπότητα βρέθηκε στην πιο επικίνδυνη στιγμή της εξέλιξής της.

Τότε που είχε την τεχνολογία να καταστρέψει τον πλανήτη στον οποίο ζούσε και παράλληλα είχε φτάσει και στο σημείο να αναπτύξει την ικανότητα να δραπετεύσει από αυτόν.

Όμως, ενώ το πρώτο αφορούσε στο σύνολο των έμβιων όντων, το δεύτερο ήταν πλεονέκτημα μιας ολιγάριθμης οικονομικής ελίτ, των νομέων, που αφού επί αιώνες επεξεργάστηκε την καταστροφή του γαλάζιου πλανήτη, την κατάλληλη στιγμή αναχώρησε για τον νέο βιώσιμο αστρικό τόπο που είχε ανακαλυφθεί σε πολύ προσιτή απόσταση, αλλά που κρατήθηκε επί δεκαετίες επτασφράγιστο μυστικό από τη μεγάλη πλειοψηφία των παραγωγών του 22ου αιώνα.

Σε πείσμα των προφητών του 19ου και του 20ου αιώνα, που ευαγγελίζονταν ισότητες, αταξικές κοινωνίες και άλλα τέτοια ωραία για την κοινωνική εξέλιξη, η πραγματικότητα ήταν άλλη. Οι δουλοπάροικοι και οι φεουδάρχες και οι προλετάριοι και οι καπιταλιστές των προηγούμενων αιώνων μετεξελίχθηκαν στους παραγωγούς και τους νομείς του σήμερα.

Και όταν οι αδηφάγοι νομείς, για να ικανοποιήσουν τον άκρατο καταναλωτισμό τους, που σαν γονιδιακή αρρώστια, από γενιά σε γενιά, τους κατέτρωγε τα σωθικά, κατάφεραν να ολοκληρώσουν την κλιματική αλλαγή, να ερημοποιήσουν τον μισό πλανήτη, να εξαντλήσουν τους φυσικούς πόρους και να δηλητηριάσουν τους ωκεανούς, “ανελήφθησαν εις ουρανούς”, ως άλλοι νεώτεροι θεοί κατά τα πρότυπα των παλαιότερων θεοτήτων που είχαν μια εμμονή με τα ουράνια.

Σ' αυτό βοήθησε και η αναπόφευκτη κατάρρευση των παλαιότερων θρησκειών. Χριστιανοί, μωαμεθανοί, βουδιστές, ινδουιστές και άλλες μικρότερες κατηγορίες θρησκευόμενων έδωσαν τη θέση τους στους γκούγκλινς, που προέκυψαν από τη μεγάλη εξάρτηση που είχαν σταδιακά αποκτήσει από τη θεότητα της νέας εποχής, τον PBG (Pamegiston Brother Google), που από τα μέσα του 21ου αιώνα και μετά είχε καταφέρει να ελέγξει τα πάντα: σκέψεις, επιθυμίες, συμπεριφορές, διαθέσεις, στάσεις ζωής, καθημερινές συνήθειες, διατροφικές και αναπαραγωγικές επιλογές, “τα πάντα όλα” που έλεγε κι ένας παλιός θυμόσοφος του ελλαδικού χώρου.

Τη νέα τάξη πραγμάτων, με τους νομείς και τους παραγωγούς-γκούγκλινς, συμπλήρωσε και η κατηγορία των αφηγητών, που φρόντιζαν να χειραγωγούν τους δεύτερους προς όφελος των πρώτων, απολαμβάνοντας ορισμένα προνόμια και έχοντας πάντα την ελπίδα ότι θα γίνουν σαν κι αυτούς, κάτι που γινόταν από σπανίως έως ποτέ.

Με την ελπίδα οδηγό, στους αιώνες που είχαν προηγηθεί, φτωχοί περιθωριακοί πληθυσμοί συνέρρεαν στις πόλεις και δημιουργούσαν παράλληλες παραγκουπόλεις.
Αδιέξοδο… Άρα, με οδηγό πάντα την ελπίδα, αναζητούσαν τη γη της επαγγελίας σε άλλες χώρες, ως οικονομικοί μετανάστες –στην καλύτερη περίπτωση- ή πρόσφυγες πολέμου –στη χειρότερη-. Φτάνοντας εκεί, προκαλούσαν τριγμούς στις τοπικές οικονομίες και ακούσια υπονόμευαν την ανεκτικότητα των λαών και τροφοδοτούσαν ένα πολιτικό λαϊκισμό, ανάλογο εκείνου που αναπτύχθηκε σε μια παλιά χώρα που λεγόταν Γερμανία και ονομάσθηκε ναζισμός και έχει καταγραφή ως το μεγαλύτερο στίγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Έτσι, αντί το είδος, το ανθρώπινο εννοείται, να έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και να επιδιώξει να εργαστεί συλλογικά για το κοινό καλό, κοίταγε πίσω, αναπαράγοντας συμπεριφορές που είχαν δοκιμαστεί και είχαν βέβαια πάντα θετικά αποτελέσματα για τους ολίγους, αυτούς που στις μέρες μας αποτελούν τους νομείς, αλλά που δεν τους γνωρίζει κανείς, αφού έχουν φροντίσει να την κάνουν από τον πλανήτη γη που αργοπεθαίνει.

Αυτή, τη μεγάλη απόδραση, είχαν επιφορτιστεί να μεταφέρουν συστηματικά στα νεαρά γκούγκλινς οι αφηγητές, σε μια άλλη εκδοχή βέβαια, που αποθέωνε τα φιλάνθρωπα αισθήματα και την εργατικότητα των νομέων που …είχαν πασχίσει πολύ για να προσφέρουν τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης στους παραγωγούς, οι οποίοι με τη σειρά τους θα έπρεπε να είναι και απόλυτα ευχαριστημένοι γι’ αυτό.

Έτσι, και η κάθε αφήγηση, σαν τα πανάρχαια όμορφα παραμύθια, τελείωνε με την τυποποιημένη φράση «και ζήσαν αυτοί (νομείς) καλά κι εμείς (παραγωγοί) καλύτερα», καλλιεργώντας στο κοινό μια αίσθηση ικανοποίησης για την «καλή ζωή» που κάνει και κυρίως για τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που απολάμβανε.

Τώρα, πώς του ήρθε του συγκεκριμένου αφηγητή και πέταξε εκείνο το «χειρότερα», στο τέλος εκείνης της βραδινής αφήγησής του, ένας PBG το ξέρει.

Ίσως ήταν μια ασυνείδητη εσωτερική παρόρμηση, που όμως αποτέλεσε τη σπίθα για να εγερθούν αμφιβολίες, αμφισβητήσεις και προβληματισμοί, που μερικά χρόνια αργότερα εξαπλώθηκαν, δημιουργώντας ένα μεγάλο ρεύμα αστροσκεπτικισμού ανάμεσα στα εκατομμύρια των γκούγκλινς, αλλά και ένα κίνημα ανατροπής, που πάτησε γερά στα πόδια του και άνοιξε το δρόμο για το «τέλος του παραμυθιού».

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ένας άλλος μύθος, που θα σας τον πω σε επόμενο αντάμωμά μας.

Καλά PBGγεννα!

Επίκουρος

7-12-2016

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2016 11:47
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Επικοινωνιακή παραΠΟΙΗΣΗ Περί διαφορετικότητας »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 7 + 2 =