Τρίτη, 14 Φεβρουάριος 2017 10:24

Περί διαφορετικότητας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

diaforetikothta

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, αν όλοι δεχόμασταν τη …διαφορετικότητα!
Κάποιος είπε -δεν θυμάμαι ποιος-: «η διαφορετικότητα ίσως είναι το πιο δύσκολο πράγμα που υπάρχει σε μια κοινωνία, αλλά μπορεί να είναι και το πιο επικίνδυνο αν δεν υπάρχει».
Και αφού, όπως μας διδάσκουν και οι φυσικές επιστήμες -αυτές που έχουν εφαρμογή σε κάθε έκφραση της ζωής γύρω μας- «τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται», κάθε τάση ομογενοποίησης, ομοιομορφίας, ταύτισης θα έπρεπε να είναι απωθητική και κάθε άλλο παρά ελκυστική.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα, μετά από μύρια ερεθίσματα και προβληματισμούς, που χρειάστηκαν τόνοι μελάνης παλαιότερα και εκατομμύρια kilobytes στις μέρες μας για να γραφτούν, υπάρχουν γύρω μας απόψεις που εξοβελίζουν το διαφορετικό.
Το διαφορετικό στη ράτσα, στο χρώμα του δέρματος, στο θρήσκευμα, στη σεξουαλική προτίμηση, ακόμα και στο χρώμα των μαλλιών που επιλέγει κάποιο άτομο ή στα σημάδια που αποτυπώνει επάνω στο σώμα του με διάφορους τρόπους. Και όμως το θέμα θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα απλό.

Πρόσφατα, σε μια συζήτηση, φίλη, φέρελπις επιστήμων, έλεγε:

“Δυο άνθρωποι έχουν άλλο χρώμα ματιών αλλά βλέπουν τα ίδια πράγματα.
Έχουν άλλη απόχρωση δέρματος, αλλά νιώθουν με τον ίδιο τρόπο το κρύο, τη ζέστη και τον πόνο.
Έχουν άλλη κουλτούρα, αλλά κλαίνε και γελάνε με τον ίδιο τρόπο.
Έχουν άλλη ηλικία, αλλά βιώνουν τα ίδια συναισθήματα.
Πιστεύουν σε άλλο θεό, αλλά προσδοκούν το κοινό καλό.
Ακούνε άλλες μουσικές, αλλά εισπράττουν την ίδια ανάταση ψυχής που προκαλεί ένα μουσικό άκουσμα.
Έχουν άλλο στιλ, εντελώς άλλα ενδιαφέροντα, κι όμως όλοι μπορούν να συνυπάρξουν και να δημιουργήσουν μαζί, σαν σύντροφοι, σαν φίλοι, σαν συνεργάτες σε κάθε τομέα.
Πόσο βαρετή θα ήταν άλλωστε η ζωή αν ήμασταν όλοι ίδιοι!” 

Απλά καθημερινά λόγια, που περιγράφουν με αδιάσειστα επιχειρήματα την πραγματικότητα.

Χιλιοειπωμένα πράγματα, θα πει κάποιος, αλλά δυστυχώς πάντα επίκαιρα, θα αντιτάξω. Και στον τόπο μας, λίγο με το προσφυγικό, λίγο με τη Χρυσή Αυγή, λίγο με μια διάχυτη αμορφωσιά, εξακολουθούν να βρίσκονται με έμφαση στην ημερήσια διάταξη, των ειδησεογραφικών μέσων.

Αλλά εδώ τίθεται και ένα άλλο ερώτημα.

Εσύ, που αποδέχεσαι πλήρως τη διαφορετικότητα των ανθρώπων, που δείχνεις ανοχή στην άλλη άποψη, που αντιτίθεσαι σε κάθε είδους δόγμα που κομπορρημονείς για την προοδευτικότητά σου και την ευρύτητα της αντίληψής σου, πώς αντιμετωπίζεις τον άλλο που δεν τη δέχεται, όταν μάλιστα αυτή τη θέση του την εκφράζει, δυναμικά, ακόμα και εγκληματικά και, ακόμα χειρότερα, μπορεί και την αποτυπώνει και ως πολιτική βούληση μερίδας της κοινωνίας;

Με επιβολή; Με αποκλεισμό; Με ολοκαύτωμα; Με βία;
Τότε, πού διαφέρεις από τον άλλο; Αναπόφευκτα είσαι σε μια αντίφαση;

Ο νόμος «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος» ανήκει στο χρονοντούλαπο της ανώριμης περιόδου της ιστορικής εξέλιξης.

Όπως στον εγκληματία δεν απαντάς με έγκλημα, όπως στον κλέφτη δεν απαντάς με κλοπή, όπως στον ψεύτη δεν απαντάς με ψέμα, έτσι και στο φασίστα δεν μπορείς να απαντάς με φασισμό ούτε στο ρατσιστή με ρατσιστικό αποκλεισμό!

Γιατί τότε απλά συντηρείς και αναπαράγεις τις ίδιες λογικές, φορώντας τους έναν άλλο μανδύα.

Αν το κάνεις, κάπου υστερείς, κάπου έχεις κενό, κάτι δεν κάνεις καλά. Δεν υπηρετείς σωστά τη «δημοκρατία». Και αναφέρομαι στην καθαρή έννοια της λέξης, με το μοναδικό σαφή και περιεκτικό τρόπο που αυτοπροσδιορίζονται ή περιγράφουν οι ελληνικές λέξεις. Όχι στη δημοκρατία με ταμπέλες, τύπου «αστική», «λαϊκή», «βασιλευομένη» και πάει λέγοντας.  

Η αποδοχή της διαφορετικότητας λοιπόν προϋποθέτει  θέληση, μεγάλη προσπάθεια, διαρκώς τεταμένα αντανακλαστικά και πάνω από όλα παιδεία.

Προσοχή! Όχι εκπαίδευση. Παιδεία!

Ένας «μορφωμένος» άνθρωπος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει αποκρυσταλλώσει στην προσωπικότητά του έναν υψηλό δείκτη παιδείας. Και το γεγονός αυτό τον καθιστά ουσιαστικά αμόρφωτο. Και όπως το έχουμε ξαναπεί: «η αμορφωσιά δίνει τη δύναμη στη βία». 

Η απόφαση του ατόμου να βγει από το τόσο αγαπημένο και αυστηρώς περιχαρακωμένο «εγώ» του και να έρθει στο «εμείς», απαιτεί θάρρος και γενναιότητα, δεδομένου ότι το έλλογο ανθρώπινο ον είναι το πλέον εγωιστικό και ματαιόδοξο σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Στη σημερινή δύσκολη εποχή που διάγουμε, έννοιες όπως η διαφορετικότητα, η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση και η συμπόρευση, έχουν αποκτήσει μια υπερβατική διάσταση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Είναι στο χέρι μας, κάτω από τις δεδομένες συνθήκες, να αποκωδικοποιήσουμε επιτέλους τα μηνύματά τους και να τα εφαρμόζουμε στην πράξη με στόχο την κοινή αλήθεια.

Και όπως λέει και η ποιήτρια:

Η αλήθεια του καθένα μετερίζι και σταθμός

γιατί αυτό έχει θελήσει ή γιατί δε θα τολμήσει

δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Η αλήθεια του καθένα είναι η μόνη διαδρομή και

κυλάει σαν τα τρένα σε δυο ράγες μια γραμμή

κι εγώ μόνη μες στο πλήθος τις αλήθειες μας κοιτώ

πως παλεύουν να βρεθούνε

αλλά δεν το ομολογούνε. 

Τετάρτη, 8-2-2017

Επίκουρος 


Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Το τέλος του παραμυθιού Αέναη σταύρωση »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 5 + 4 =