Τρίτη, 18 Απρίλιος 2017 14:14

Αέναη σταύρωση

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

aenah stayrvshΠάσχα, λοιπόν, και πάλι!

Μέρες που θα γεμίσουν από ευχές και μηνύματα αγάπης. Εποχή εκκλήσεων για προσωπική ενδοσκόπηση. Περίοδος που θα πνεύσει ο αέρα της «προσδοκίας ανάστασης νεκρών» και θα κατακλυσθεί από την προσμονή της δικαίωσης των αδικημένων.

Και η αναπαραγωγή της ιδέας της θυσίας, στο προσκήνιο.
Της θυσία για ένα καλύτερο αύριο! Της θυσίας για τις επόμενες γενιές!

Για ποιον σταυρώθηκε ο θεάνθρωπος;
Για να σώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους.
Το πώς και πόσο σώθηκαν, το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας!
Για ποιον «σταυρώθηκαν» γενιές και γενιές ανθρώπων;
Μα για τις ...επόμενες γενιές.
Για ποιον «σταυρώνονται» οι Έλληνες το 2017;
Μα για τους Έλληνες του 2030.
Και για ποιον θα σταυρωθούν οι Έλληνες του 2030;
Μα για τους Έλληνες του 2070!
Και ούτω καθ’ εξής...

Έτσι, έχουμε μια διαρκή αναπαραγωγή της σταύρωσης, της θυσίας γενικότερα, για να απολαύσουν τη ζωή οι επόμενες γενιές. Και για να στερεωθεί καλύτερα αυτό το «όμορφο οικοδόμημα» του πετάμε και το επικονίαμα: «Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ’ αυτή τη ζωή!», αφήνοντας έμμεσες υποσχέσεις για την …άλλη!
Έτσι, ισορροπεί διαχρονικά και υπερτοπικά ολόκληρο το παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό σύμπλεγμα.

Και βολευόμαστε με τα λίγα ή και με τα ελάχιστα, παγιδευμένοι στο δίκτυο που έχει πλέξει με περίτεχνη, υφάντρας αράχνης, τεχνοτροπία η εκάστοτε εξουσία, η κάθε εξουσία.
Και ησυχάζουμε λίγο γιατί χτίζουμε δήθεν ένα καλύτερο αύριο για τις επόμενες γενιές!

Πόσο καλύτερο άραγε;
Και γιατί το καλύτερο αύριο απαιτεί τόσες θυσίες; Γιατί θέλει νεκρούς, πείνα ανέχεια, «αδερφοφάδες», γενοκτονίες και ολοκαυτώματα;  

Και δικαίως ρωτάει ο Χρόνης Μίσιος δια στόματος Μαθιού, του ήρωά του στο βιβλίο «Τα κεραμίδια στάζουν»: «Διότι, κύριε, με ποιο δικαίωμα “θυσιάζεσαι” να φκιάσεις τη ζωή ανθρώπων, που ακόμα δεν είναι ούτε σπόροι, αφού δεν μπορείς να φανταστείς και να υπερασπίσεις μια δικιά σου μέρα;   «Πώς είναι δυνατό να φανταστείς τους πόθους, τις επιθυμίες και τα μεράκια μιας ανθρώπινης ζωής μετά από εκατό χρόνια; Άσε που αν μπορούσαν αν μιλήσουν εκείνοι οι μελλοντικοί άνθρωποι για το μοντέλο ζωής που τους ετοιμάζεις, θα σου ρίχνανε τέτοιο χέσιμο που θα σού 'φευγε το τσερβέλο».
Μια αυταπάτη, λοιπόν, είναι η θυσία για τις επόμενες γενιές!

Το έχει πει άλλωστε και ο Επίκουρος (ο άλλος, για να συνεννοούμαστε): «Μια φορά υπάρχουμε. Δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δύο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθ' ένας πεθαίνει απασχολημένος».

Για να τον συμπληρώσει ο Μαθιός, δυο χιλιετίες μετά: «Ο πλανήτης πάει για καταστροφή. Μαζί και η ζωή πάνω του. Όπου γίναμε εξουσία, όχι μόνο τα κάναμε σκατά, αλλά γίναμε και χειρότεροι από τον καπιταλισμό. Και βέβαια, τον αναδείξαμε σε ελκυστικό παράδεισο για τις “μάζες” των λεγόμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων… Και γι’ αυτά τα σκατά, χρησιμοποιήσαμε και εξοντώσαμε τον ανθό των ανθρώπων, την τόλμη, την αξιοπρέπεια, την αφοσίωση, τη φαντασίωση, την αγάπη… Το χειρότερο έγκλημά μας είναι ότι απαγορεύσαμε πια το ονειρεύεσθαι στους ανθρώπους, το συν-κοινωνείσθαι…

Δεν αντιληφθήκαμε πως η κινητήρια δύναμη της ζωής είναι η αναζήτηση της απόλαυσης και όχι η πάλη των τάξεων.
Η πάλη των τάξεων αφορά την κοινωνία, όχι τη ζωή».

Τι χρειάζεται λοιπόν;
Είναι απλό! Χρειάζεται ένας «αλλιώτικος νόμος». Ένας νόμος που να αναιρεί τη βασική αρχή «Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ’ αυτή τη ζωή» και να ξεκινάει με το θεμελιώδες άρθρο: «Μπορούμε να τα έχουμε όλα σ’ αυτή τη ζωή!» Αφού κάποιοι μπορούν να τα έχουν όλα, όλοι πρέπει να τα έχουν όλα. Και αν δεν φτάνουν όλα για όλους, τότε να τα μοιράσουμε ισόποσα.

Όλα για όλα! Απλή λογική είναι και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξυπνάδα για να το αντιληφθεί κανείς. Αφύπνιση χρειάζεται!
Δεδομένης της εμμονής της στήλης στις «παγκόσμιες ημέρες», προτείνεται η «Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου» που γιορτάσθηκε στις 17 του περασμένου Μαρτίου να μετονομασθεί σε «Ημέρα του ...Παγκόσμιου Ύπνου» και να μοιράζονται στους ανθρώπους ξυπνητήρια ζωής.-

 

Επίκουρος
5-4-2017


 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Περί διαφορετικότητας Στο βάθος κήπος… »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 11 + 5 =