Τρίτη, 25 Ιούλιος 2017 13:27

Στο βάθος κήπος…

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

sto bauos khpos 2017

Ο συνωστισμός στην τεράστια αίθουσα με το ρευστό ταβάνι που χανόταν στον έναστρο ουρανό ήταν μεγάλος. Ισχνές, αέρινες φιγούρες, απροσδιόριστου φύλου και ηλικίας έψαχναν με έκδηλη αγωνία τα σήματα, που εξέπεμπαν κάτι περίεργες πύλες, για να διαλέξουν αυτή που έπρεπε, συνεχίζοντας το μακρύ ταξίδι της μετάβασης.

Ασυνήθιστα σήματα! Ένας συνδυασμός φωτός, ήχου και οσμής. Το φως, ποικιλόχρωμο και ζωηρό. Ο ήχος, ένας υπόηχος χαμηλής συχνότητας, αρκετά πιο κάτω από αυτή που μπορεί να συλλάβει το γήινο αυτί. Και μια μυρωδιά -μα τι μυρωδιά ήταν αυτή!- μια σύνθεση από χίλια διαφορετικά λουλούδια.Όλα αυτά μαζί έφτιαχναν ένα σύνθετο ηχοχρωμοοσμηρό φάσμα, διαφορετικής έντασης και υφής για κάθε πύλη, που καλούσε με τον τρόπο του τους ταξιδιώτες να τη διαβούν. 

Και κάθε μία είχε το δικό της προσδιορισμό. Αλμπούρζ, Χαρούμενοι τόποι κυνηγιού, Τλαλοκάν, Πεδία Λαλού, Ηλύσια Πεδία, Τζάννα, Μπράχμα, Νιρβάνα, Παράδεισος, Άλλο Σύμπαν είναι μερικοί από αυτούς. Αλλά υπήρχαν και αρκετοί ακόμα...
Οι ταξιδιώτες, έχοντας κλείσει το σύντομο κύκλο τους ως γήινα όντα, άλλος με επιτυχία και πληρότητα, άλλος μίζερα και θλιβερά, άλλος αδιάφορα και ρηχά, ήταν τώρα στην τελική φάση διαλογής.

Επιτέλους, προ των πυλών του τόπου που έχτιζαν στο υλικό μυαλό τους, όταν είχαν σάρκα και οστά.Λίγο πριν τον τελικό στόχο, που το κάθε ον διαμορφώνει ανάλογα με την ηθικοθρησκευτική και κοινωνική διαπαιδαγώγηση που λαμβάνει κατά τη σύντομη παραμονή του στον επίγειο χώρο και έχει για λίγο την ευκαιρία να αποτελέσει ον – προϊόν της ανώτατης μορφής οργάνωσης της ύλης.
Μια διάχυτη αίσθηση ικανοποίησης δονούσε την ατμόσφαιρα. Μια ευεξία ανάμικτη με χαρά και ξεγνοιασιά.Είχαν κάνει τεράστια προσπάθεια για να τα καταφέρουν. Κάποιοι απαρνήθηκαν απολαύσεις και ηδονές, κατά τη διάρκεια της υλικής τους υπόστασης. Κάποιοι άλλοι κατέγραψαν χιλιάδες ώρες προσευχής, τήρησαν “θείες εντολές” καλής διαγωγής, έκαναν “θυσίες”, ακολούθησαν οδηγίες. Ορισμένοι δεν δίστασαν να κάψουν πολιτείες, να αιματοκυλίσουν χωριά, να σφάξουν αντίδοξους και άπιστους…Ο σκοπός ένας και κοινός για όλες και όλους: Η αιωνιότητα!

Λίγα αστρικά μήκη απόστασης είχαν μείνει πια και η κάθε οντότητα όδευε για τον τελικό της προορισμό. 
Και ξαφνικά, βρέθηκαν εκεί! Ο χώρος και ο χρόνος, αυτές οι δύο παγκόσμιες σταθερές -ασταθείς κατ’ ουσία- δεν είχαν πια όρια. Οι οντότητες, φτάνοντας εκεί και πριν προλάβουν να χαλαρώσουν, συνειδητοποίησαν ότι βρίσκονταν στο επίκεντρο μιας επικοινωνιακής καταιγίδας. Δεν χρειάζονταν γλώσσα, αυτιά ή μάτια. Ήταν παράλληλοι δέκτες και πομποί χιλιάδων σκέψεων και συλλογισμών, αντιληπτών μέχρι την παραμικρή τους λεπτομέρεια.  Δεν είχαν μάζα, αλλά ήταν σε φάση μιας διάφανης, αλλά αντιληπτής αίσθησης.Σε μια άλλη διάσταση, πέρα από τις 4 γνωστές της προηγούμενης υπόστασής τους.

Και ήταν εκεί όλες και όλοι! Μα όλες και όλοι, χωρίς διακρίσεις. Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, κουτσοί, στραβοί κι ανάποδοι, ψηλοί, κοντοί, όμορφοι κι άσχημοι, φτωχοί και πλούσιοι, έξυπνοι και χαζοί, και ο Ιρλανδός και ο Ιουδαίος, που έλεγε κι ένα παλιό ελληνικό άσμα… Όλοι μαζί σε ένα μέρος απόλυτης ισότητας!Την πρώτη απορία για τις πύλες, που ως καθαρτήριο, ως θάλαμος εξαγνισμού, οδηγούσαν όλες στο ίδιο σημείο, ακολούθησαν βασανιστικά ερωτήματα: Τότε, προς τι όλα αυτά; Προς τι αυτή η ματαιότητα, της υλικής φάσης; Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Προς τι το πάθος και η αγωνία;Ερωτήματα που θα τους τριβελίζουν το μυαλό στην αιωνιότητα, για την οποία τόσο μόχθησαν.

Υπήρχε όμως και μια πύλη, που δεν οδηγούσε στον κοινό, για όλες τις άλλες, τόπο. Αυτή που είχε το χαρακτηρισμό “Παράλληλο Σύμπαν”. Όσοι και όσες τη διάβηκαν, με κάποιο ασαφή τρόπο έλαβαν το μήνυμα του λάθους. Το πέρασμά τους από τη συγκεκριμένη πύλη δεν οδηγούσε στον υπέρτατο τόπο που πήγαν όλοι οι άλλοι. Με ένα βίαιο τράνταγμα, που έγινε αισθητό σε κάθε ζων κύτταρό τους βρέθηκαν ξαφνικά στην ωμή πραγματικότητα από την οποία έκαναν απόπειρα απόδρασης. Οι «αποδράσεις» αυτές πετυχαίνουν μερικές φορές, αλλά πάντα είναι προσωρινές, γιατί για όσους και όσες τις επιλέγουν προφανώς «δεν έχει έρθει η ώρα τους». Έτσι, όσο και αν αναζητούν νοερούς παραδείσους σε παράλληλα σύμπαντα, όσο και αν το πετυχαίνουν στιγμιαία, όσο και αν αυτό συντηρεί την ισορροπία της ψυχής τους, η επαναφορά είναι βέβαιη, αδιαπραγμάτευτη, αλλά και οδυνηρή για όποιον δεν μπορεί να τη διαχειριστεί.

Τέλος! Πάρτε το απόφαση! Ο Παράδεισος είναι εδώ! Και πάει πακέτο με την Κόλαση, γιατί το ένα δεν έχει νόημα χωρίς το άλλο. Όπως λέει και ο ποιητής, «είσαι η κόλαση και ο παράδεισος μαζί, είσαι ο θάνατος, είσαι κι η ζωή». 
Και είναι από τα πράγματα για τα οποία ο καθ’ ένας και η κάθε μια έχει δύο επιλογές:Ή είναι εύκολο να είσαι μαζί τους, αλλά εξ ίσου εύκολο να είσαι και χωρίς αυτά,ή είναι δύσκολο να είσαι μαζί τους, αλλά αδύνατο να ζήσεις χωρίς αυτά.   
Διαλέγετε και παίρνετε!

Επίκουρος, 7-7-2017


 

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αέναη σταύρωση Το τέλος της αιωνιότητας... »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 1 + 1 =