Πέμπτη, 05 Οκτώβριος 2017 11:34

Το τέλος της αιωνιότητας...

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το τέλος της αιωνιότητας

Η φθηνή και προσιτή σε όλους διαδικασία άντλησης τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας από την αστείρευτη πηγή του ήλιου, είχε φέρει πλέον την ανθρωπότητα σε κατάσταση απόλυτης ευμάρειας.

Ο καθ’ ένας πια είχε την προσωπική του «εφαρμογή», η οποία του έδινε πρόσβαση στο WEC (World Energy Center) και κατέβαζε όση -και για κάθε χρήση- ενέργεια ήθελε.

Οι πόλεμοι για τον έλεγχο των πρώτων υλών που είχαν αιματοκυλίσει τον κόσμο, μέχρι και τον 5ο αιώνα από την επίσημη έναρξη της εποχής του Υδροχόου, ανήκαν πλέον στην ιστορία.

Θεσμοί, όπως έθνος, κράτος, κυβέρνηση, θρησκεία, παιδεία, οικογένεια, εμπόριο, στρατός και κάθε τι άλλο που χαρακτήριζε τις οργανωμένες κοινωνίες εκείνης της παλιάς εποχής, έβρισκαν καταφύγιο μόνο στα μυαλά κάποιων γραφικών, μεμονωμένων και απομονωμένων ανθρώπων, που έλεγαν ότι αντιστέκονται στην αποτελμάτωση.

«Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό», έλεγαν.
«Είναι επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο κίνημα που θα φέρει την αλλαγή. Θέλουμε μια άλλη ζωή και πρέπει να την αποκτήσουμε».

Όντως! Ένα τέλμα, μια ακινησία, μια στασιμότητα, ένας ατέρμων προβλέψιμος κύκλος ήταν η ζωή.

Χωρίς την αγωνία του αύριο. Χωρίς τον αγώνα της επιβίωσης. Χωρίς την ανασφάλεια της φτώχιας. Χωρίς πείνα, αρρώστιες και απρόβλεπτους θανάτους. Χωρίς ανισότητες και διακρίσεις. Χωρίς την προαιώνια διαμάχη του «καλού» με το «κακό». Όλα σε ασάλευτη τάξη, σε νεκρική αρμονία, σε σταθερή ακινησία.

Κάθε σπίθα που κινητοποιούσε ποικιλοτρόπως την ανθρωπότητα επί χιλιάδες χρόνια, είχε σβηστεί.
Κάθε κίνητρο για ζωή, είχε χαθεί. Μα κάθε κίνητρο…

Η ανθρωπότητα πορευόταν, αντλώντας δύναμη από τον πρώτο της θεό, αυτόν που δημιούργησε στα πρώτα βήματά της ως νοήμων οντότητα, και περίμενε το τέλος της, μαζί με αυτόν, γιατί και οι θεοί, έστω και αργά, πεθαίνουν κάποια στιγμή.

Ωστόσο, ένα κίνημα σκεπτικιστών απέναντι σ’ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων δεν άργησε να φανεί και σταδιακά να φουντώσει, και όπως κάθε νέο που θέλει να παραμερίσει το παλιό και να καταλάβει τη θέση του, σιγά – σιγά βρήκε το βηματισμό του.

«Η έλλειψη στόχων οδηγεί στον εκφυλισμό. Η έλλειψη κινήτρων καταλήγει σε μαρασμό.
Η πρόσκαιρη …αιωνιότητα που ζούμε είναι επίπλαστη και απατηλή. Ο ήλιος μας έχει ημερομηνία λήξης και αν δεν αναζητήσουμε νέες πηγές ζωής, ο εκφυλισμός και τελικά ο αφανισμός του σπουδαίου είδους μας θα εξαφανιστεί».
Αυτό ήταν το βασικό περίγραμμα του νέου κινήματος.

Να ‘το πάλι το κίνητρο! Να πάλι η αναζήτηση των πρώτων υλών. Να πάλι ο αγώνας για εξουσία, για ταξική διάκριση, για φυλετική επιβεβαίωση, για επικυριαρχία, χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές, χωρίς ηθική, χωρίς λογική. Ακριβώς όπως τα παλιά εκείνα χρόνια!

Και τελικά, τι συμπέρασμα βγάζουμε από όλα αυτά; Αν η δικαίωση του αγώνα για ισότητα, ισονομία, απόλυτη ελευθερία και απεξάρτηση από κάθε τι που μας καταδυναστεύει τη ζωή, στο τέλος του κρύβει την αδιαφορία, την και την αποτελμάτωση που οδηγεί σε παλινδρόμηση, γιατί να γίνει;

Και θα μου πει κάποιος:
- Τι παπαριές μας λες ρε Επίκουρε;
- Σε παραλήρημα βρίσκεσαι;

Και θα απαντήσω ευθαρσώς! 

- Ναι! Σε παραλήρημα βρίσκομαι!

Με όλα αυτά που ακούω και βλέπω γύρω μου, στον άμεσο και τον ευρύτερο μικρόκοσμο που ζω:

Θύτες του χθες να εμφανίζονται ως σωτήρες του σήμερα!
Διαχειριστές του σήμερα να ξεπατικώνουν τις πολιτικές του χθες!
Υποψήφιοι αρχηγοί κάθε είδους, να απευθύνονται σε κοπάδια προβάτων!
Παγκόσμιοι τρομοκράτες με τη βούλα να πλασάρονται ως εγγυητές της ειρήνης!
Απελευθερωτικά κινήματα να βαφτίζονται τρομοκρατικά!

Η λίστα περιέχει πάρα πολλά, αλλά ο χώρος είναι πεπερασμένος.

Και όλοι να αντιλαμβάνονται το παραμύθι μέσα στο οποίο ζουν, να γνωρίζουν πολύ καλά πλέον τον παγκόσμιο σχεδιασμό που γίνεται για τη χειραγώγησή τους, αλλά –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που όμως δεν αρκούν ακόμα για να κάνουν την ανατροπή- να το ζουν με μια μεταφυσική διάθεση εναπόθεσης των ελπίδων τους στο «πουθενά».

Όλα αυτά με οδηγούν σε παραλήρημα και για να διατηρήσω την ψυχική μου κατάσταση στη σφαίρα του ρεαλισμού, αφήνω το μυαλό μου να φτιάχνει το δικό του ιδεατό κόσμο, σε ένα παράλληλο σύμπαν για το οποίο σας έχω ξαναμιλήσει άλλωστε. Βοηθάει πολύ! Πιστέψτε με!

Τέλος πάντων, θα κλείσω αυτό το σημείωμα, με την προσφιλή μου προσφυγή στους ποιητές που, για το συγκεκριμένο θέμα που συζητάμε, έχουν γράψει:      

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θ’ ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν…

Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

Επίκουρος

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 05 Οκτώβριος 2017 11:40
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Στο βάθος κήπος…

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 10 + 14 =