Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018 12:32

Μακεδονία ξακουστή, των …ΗΠΒ η χώρα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

macedonia 

Χάνεται στα βάθη των αιώνων, η ιστορία του Μακεδόνα, γενάρχη των Μακεδόνων και ονοματοδότη της πολύπαθης περιοχής, που το όνομά της κατέληξε «μήλον της έριδος» των σημερινών κατοίκων της.
Τόσο, που η ελληνική μυθολογία δεν διευκρινίζει ακριβώς ποιος ήταν αυτός.
Ήταν ο γιος του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα, και αδελφός του Μάγνητα, που ο Ησίοδος τον χαρακτηρίζει ως «ιππιοχάρμη» (αυτός που μάχεται με το άρμα του);
Ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, πατέρας του Πίνδου και κατά μία άποψη επώνυμος ήρωας της Μακεδονίας;
Ή μήπως ήταν γιος του Αιόλου και σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο πραγματικός γενάρχης των Μακεδόνων;
Ειδικοί «εντεταλμένοι μεσολαβητές», που ανά τους αιώνες επιχείρησαν να καταλήξουν σε μια από τις παραπάνω εκδοχές, δεν έβγαλαν πόρισμα. Το ερώτημα παραμένει έως τις μέρες μας.

Τα χρόνια κύλησαν. Η περιοχή έγινε κέντρο διερχομένων. Λαοί και εθνότητες ήρθαν κι έφυγαν. Σε κάποιους από αυτούς, το μέρος άρεσε κι έτσι εγκαταστάθηκαν για μόνιμη κατοικία.
Και φτάσαμε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ο αιματηρός 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει, η Αυστροουγγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, διαλύονται και τα πρώτα εθνικά σύνορα, όπως σχεδόν τα ξέρουμε σήμερα, χαράσσονται, περιχαρακώνοντας και ταυτοποιώντας ανθρώπους.

Τα Βαλκάνια βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της διεργασίας. Σέρβοι, Κροάτες, Σλοβένοι και λοιποί, σχηματίζουν τη Γιουγκοσλαβία και μέσα σε αυτήν περιλαμβάνεται ένα μεγάλο κομμάτι της Μακεδονίας, όπως ορίζεται γεωγραφικά από την αρχαιότητα, ενώ ένα μικρότερο περνάει στα εδάφη της Βουλγαρίας.

Ακολουθεί ο 2ος μεγάλος πόλεμος του περασμένου αιώνα. Νέες ανακατατάξεις, νέα σύνορα, νέος γεωπολιτικός χάρτης. Και μέσα σ’ αυτόν, η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας με τις έξι Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες, της Σερβίας, της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, της Κροατίας, του Μαυροβουνίου, της Σλοβενίας και της Μακεδονίας.
Η νέα χώρα, μάλιστα, με την πολιτική της, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τις σημερινές εξελίξεις στο επίμαχο θέμα, προκαλώντας τον παροξυσμό των ημερών και τα θολά νερά του δήθεν πατριωτισμού, στα οποία ψαρεύουν διάφοροι.

Δύο πράγματα μπορώ να θυμηθώ από τα μετέπειτα χρόνια.
Το πρώτο είναι η πρώτη εικόνα που αντίκριζαν, όσοι ταξίδευαν οδικώς στη νέα χώρα, περνώντας τα ελληνικά σύνορα: μια μεγάλη ταμπέλα με την επιγραφή «Καλώς ήρθατε στη Μακεδονία». Μια επιγραφή που δεν ενόχλησε κανέναν για 40 χρόνια περίπου, κατά τη διάρκεια των οποίων τρεις γενιές ντόπιου πληθυσμού μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν ως Μακεδόνες και οι οποίοι καλούνται σήμερα να αλλάξουν όνομα, με ό, τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στο θυμικό ενός λαού, έστω και χωρίς ιδιαίτερη εθνική συνείδηση.
Το δεύτερο είναι η μεγάλη ανάπτυξη της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και η καθιέρωσή της ως επικεφαλής των λεγόμενων αδεσμεύτων χωρών.

Αυτή την εξέλιξη, δεν την έβλεπαν με καλό μάτι οι «υπερατλαντικοί προστάτες» και τα ντόπια υποχείριά τους.
Έτσι απεργάστηκαν τα γνωστά γεγονότα της διάλυσης της χώρας, που «χάλαγε» τη διεθνή πιάτσα, και ξαπέστειλαν πλήθος παρατηρητών και μεσολαβητών για να επιβλέψουν τη νέα χαρτογράφηση.
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991, κηρύσσει την ανεξαρτησία του το κράτος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας" και ξεκινάει το γνωστό ζήτημα.

Ας κάνουμε τώρα ένα άλμα στο χρόνο, καμιά διακοσαριά, και βάλε, χρόνια πίσω.
Το 1979, λοιπόν, ο Ρήγας Φεραίος, ο Βελεστινλής, ανήσυχο πνεύμα και οραματιστής της εποχής, γράφει, μεταξύ άλλων, στο γνωστό Θούριο:
«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά/
για την πατρίδα όλοι νάχωμεν μια καρδιά./
Στην πίστη του ο καθ’ ένας, ελεύθερος να ζη,/
στη δόξα του πολέμου να τρέξωμεν μαζί./
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,/
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,/
Για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί».

Το ίδιο πνεύμα κυριαρχεί και στο Σύνταγμά του, όπου μεταξύ άλλων, προσδιορίζοντας τη «Νέα Πολιτική διοίκηση των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των μεσογείων νήσων και της Βλαχομπογδανίας», σημειώνει:
«Ο αυτοκράτωρ λαός είναι οι κάτοικοι του βασιλείου τούτου χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες, Τούρκοι και κάθε άλλον είδος γενεάς».

Το όραμα του Ρήγα δεν ήταν στενά εθνικό ελληνικό, αν και ο ίδιος και παιδεία ελληνική είχε, αλλά και τεράστιο θαυμασμό και σεβασμό έτρεφε προς την απελευθερωτική δύναμη της αρχαιοελληνικής γραμματείας.
Το όραμά του ήταν προσανατολισμένο στην κοινωνική απελευθέρωση όλων των λαών που βρίσκονταν υπό το καθεστώς της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όχι μόνο των υπόδουλων αλλά και αυτών των ίδιων των Τούρκων.
Ήταν όραμα για την ειρηνική και δημιουργική συνύπαρξη των βαλκανικών λαών.
Και ήταν ο φόβος απέναντι σε μια τέτοια ειρηνική και δημιουργική συνύπαρξη των βαλκανικών λαών, ο οποίος οδήγησε τους «προστάτες» και τοποτηρητές της καθεστηκυίας τάξης της εποχής, στο ανηλεές κυνηγητό και τελικά στη δολοφονία του μεγάλου οραματιστή.

Το νηφάλιο συμπέρασμα είναι ένα: Η Βαλκανική Χερσόνησος, ένας τόπος πάμπλουτος, από όποια γωνία και αν τον εξετάσει κανείς, γεωπολιτικά, γεωφυσικά, ιστορικά, πολιτισμικά, πλουτοπαραγωγικά, πληθυσμιακά, πρέπει να παραμένει εσαεί διχασμένη, πολυδιασπασμένη και μονίμως εποπτευόμενη από τις «μεγάλες δυνάμεις» της εκάστοτε εποχής.
Όλη η πρόσφατη ιστορία αυτό δείχνει ότι εφαρμόζεται από αυτούς που κινούν τα πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα.

Βέβαια, αν προσεγγίσουμε στενά αυτό καθ’ αυτό το περί ου ο λόγος ζήτημα των ημερών, πρέπει να παραδεχτούμε δύο βασικές αλήθειες:
1η: Η Μακεδονία, ως ευρεία γεωγραφική περιφέρεια, όπως ορίστηκε το 1878 στο Συνέδριο του Βερολίνου, δεν είναι μια – όσον αφορά στον τρόπο που κατανεμήθηκε στα κράτη της περιοχής, μετά την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού – και δεν είναι όλη ελληνική.
2η: Οι σημερινοί της κάτοικοι ουδεμία σχέση, ούτε φυλετική ούτε πολιτισμική, έχουν με τους Αρχαίους Μακεδόνες. Κάθε άλλη εκδοχή, που τεχνηέντως καλλιεργείται τα τελευταία χρόνια, αποτελεί βάναυση και εξόφθαλμη παραποίηση της ιστορίας.

Όμως, πόση αξία έχουν όλα αυτά σε μια εποχή, που ο διεθνισμός έχει εμπεδωθεί απόλυτα από την παγκόσμια κεφαλαιοκρατία, για την οποία δεν υπάρχουν κανενός είδους σύνορα;

Δεν φαντάζει λίγο αστείο, οι λαοί, τα πλήθη των ανθρώπων που παράγουν τον παγκόσμιο πλούτο, αυτόν που καρπώνεται μια απειροελάχιστη, αλλά πολύ έξυπνη ελίτ, να ερίζουν για ονόματα κρατών και για συνοριακές γραμμές και να περιχαρακώνονται πίσω από εθνικές ταυτότητες;

Μπορούν άραγε οι λαοί αυτής της ιστορικής χερσονήσου, εμφορούμενοι από το γνωστό «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε», να βάλουν στην άκρη ψευδεπίγραφα, διχαστικά διλλήματα και να οραματιστούν τις …ΗΠΒ (Ηνωμένες Πολιτείες των Βαλκανίων);

Να δούμε τότε που θα πάνε οι ΗΠΑ, οι δυτικοευρωπαϊκές συμμαχίες και οι κάθε λογής μεσολαβητές τους!
Δύσκολο! Χρειάζεται έμπνευση, αρετή και τόλμη!

Οπότε, αν σκύψουμε προσεκτικά στους παρακάτω στίχους και αποδώσουμε με ευρύτητα πνεύματος το βαθύτερο νόημά τους, θα διαπιστώσουμε ότι παραμένουν οδυνηρά επίκαιροι για όλους τους λαούς των Βαλκανίων.

Ὡς πότε παλικάρια νὰ ζοῦμεν στὰ στενά,
Μονάχοι σὰ λιοντάρια, σταὶς ράχαις στὰ βουνά;
Σπηλιαὶς νὰ κατοικοῦμεν, νὰ βλέπωμεν κλαδιά,
Νὰ φεύγωμ΄ ἀπ΄ τὸν Κόσμον, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά.
Νὰ χάνωμεν ἀδέλφια, Πατρίδα, καὶ Γονεῖς,
Τοὺς φίλους, τὰ παιδιά μας, κι΄ ὅλους τοὺς συγγενεῖς.
Καλλιῶναι μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή,
Παρὰ σαράντα χρόνοι σκλαβιά, καὶ φυλακή.


 

Επίκουρος
9-2-2018

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018 12:45
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο φθοροποιός κύκλος του 7 Ο θάνατος του κορμοράνου »

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 11 + 11 =