Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018 08:28

Ο θάνατος του κορμοράνου

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

kormoranos

Ο μικρός Γιόζεφ έσερνε με κόπο το δεξί ατροφικό του πόδι, παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, από το αυστηρό καθολικό σχολείο προς το σπίτι, εκείνο το βροχερό απόγευμα στο Ράιντ της Βόρειας Ρηνανίας.
Μια δίνη ανακάτευε το μυαλό του.
Όχι! Δεν θα τον κατέβαλε ούτε η αναπηρία του ούτε η χλεύη των συμμαθητών του, που τον θεωρούσαν παρακατιανό. Αντίθετα, τον φόρτωναν πείσμα και δύναμη να συνεχίσει.
Η σωματική αδυναμία και η κοινωνική περιθωριοποίηση έτρεφαν τη φιλοδοξία του και καλλιεργούσαν την προσήλωσή του σε μεγάλους στόχους.
Η αποφασιστικότητα στο βλέμμα του ήταν έκδηλη της μελλοντικής του πορείας, αλλά και του έντονου αποτυπώματος που θα άφηνε στις κατοπινές γενιές.

Κύλησε ο καιρός.
Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να τελειώσει το σχολείο με άριστα.
Η άρνηση του στρατού να τον εντάξει στις τάξεις του, λόγω της αναπηρίας του, τον κλόνισε αρχικά, αλλά τον ώθησε να συνεχίσει τις σπουδές του στη λογοτεχνία και την ιστορία.
Παρά το γεγονός ότι απόκτησε και διδακτορικό, έζησε αρκετό χρονικό διάστημα ως άνεργος, αφού σε κάθε του κίνηση συναντούσε την απόρριψη και δεν κατάφερνε να βρει εργασία ανάλογη με τα προσόντα του και τις σπουδές του.

Ούτε τώρα κλονίστηκε. Ήταν γεννημένος για μεγάλα πράγματα και θα τα κατάφερνε.
Άρχισε να ψάχνεται ιδεολογικά. Η εποχή, μετά το τέλος του Πρώτου Μεγάλου Πολέμου έβριθε από ιδεολογικές διεργασίες. Δημοκρατία, βασιλεία, ριζοσπαστισμός, σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κομμουνισμός, σημιτισμός, εθνικοσοσιαλισμός, όλα ένας “αχταρμάς” σ’ ένα καζάνι που σιγόβραζε και κυοφορούσε σημαντικές εξελίξεις…
Εθνικοσοσιαλισμός! Να κάτι ενδιαφέρον, μέσα από το οποίο θα έδινε σάρκα και οστά σε κάθε του προηγούμενη φαντασίωση…

Το «επικοινωνιακό» του ταλέντο του ξεχείλισε αμέσως μετά την ένταξή του στο NSDAP.
Του άρεσε να πιστεύει ότι κατέχει την τέχνη να αντιλαμβάνεται την ψυχή του λαού και να επικοινωνεί με τα λαϊκά στρώματα.
Με κατανοητή ορολογία και εκφράσεις, -έτσι του άρεσε να μεταφράζει την άθλια κι εσκεμμένη παραπληροφόρηση του κοινού- πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε μεγάλο χειραγωγό των μαζών.
Βασικό του εργαλείο: η ανάληψη του πολιτικού ελέγχου όλων των μέσων ενημέρωσης, του ραδιοφώνου, του τύπου, του κινηματογράφου, αλλά και κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας.
Κανόνες δεοντολογίας; Ένας και μοναδικός! “Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.
Και ο σκοπός εκείνη τη χρονική περίοδο ήταν πολύ μεγάλος! Η καθιέρωση της “Νέας Τάξης” στην ανθρωπότητα.

Ο Γιόζεφ, ήταν ικανός να ξεσηκώνει και να οδηγεί τις μάζες. Είχε το ταλέντο να πείθει τους πολλούς ότι έχουν άποψη -προφανώς τη δική του- περί παντός επιστητού. Ανέδειξε την επίκληση στο συναίσθημα ως σπουδαίο όπλο μαζικής πλύσης εγκεφάλου των μαζών.

Κατάφερνε να καλλιεργεί θετικό ή αρνητικό κλίμα για μια ιδέα, χωρίς να την περιγράφει επακριβώς.

Αν αυτό σας θυμίζει κάτι, μέσα είσαστε.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα και η μεγάλη προσφορά του μικρού Γιόζεφ στην ανθρωπότητα και στις κατοπινές γενιές.
Πάνω σ’ αυτή την ιδέα, είναι δομημένο όλο το σύγχρονο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα, με όλες του τις αποχρώσεις, συνεπικουρούμενο από επιφανή κέντρα μέσων μαζικής ενημέρωσης, που βεβαίως είναι στελεχωμένα με τα κατάλληλα πρόσωπα, τα οποία με πάθος κόπτονται για την δεοντολογία που πρέπει να διέπει τους “μηχανισμούς ενημέρωσης” του παγκόσμιου πληθυσμού.

Λίγο πριν οι «δυνάμεις της νέας τάξης» εισβάλουν στη Ρωσία, το κλίμα γι’ αυτή την ενέργεια δεν ήταν και τόσο ευοίωνο στη συνείδηση του λαού.
Ο Γιόζεφ, που είχε αναλάβει να «πείσει» το έθνος για την αναγκαιότητα του πολέμου και την απόκτηση "ζωτικού χώρου", δεν μπορούσε να μείνει με σταυρωμένα χέρια.

Όταν η 17η Στρατιά της Βέρμαχτ, καταλαμβάνοντας την πόλη Λέμπεργκ της Ουκρανίας, βρίσκει τα πτώματα Ουκρανών εθνικιστών, τους οποίους οι Ρώσοι είχαν εκτελέσει για να μη συμμαχήσουν με τους Ναζί, ο Γιόζεφ σπεύδει αεροπορικώς επί τόπου και επιστρέφοντας κάνει ο ίδιος σε ραδιοφωνική εκπομπή την περιγραφή των όσων είδε, στοχεύοντας στα «ανθρωπιστικά αισθήματα» της κοινής γνώμης: "...είμαι καταγανακτισμένος, λιποθυμώ από τη φρίκη που νιώθω...". Μεγάλη επιτυχία! Τα πλήθη εξεγέρθηκαν, ζητώντας την άμεση τιμωρία των ενόχων.

Κάπως έτσι, τηρουμένων των αναλογιών, γίνεται και στις μέρες μας.

Γιατί, προφανώς την ίδια φρίκη ένοιωσε η κοινή γνώμη, όταν είδε το πτώμα του κορμοράνου στον περσικό κόλπο και πληροφορήθηκε για το εργοστάσιο πυρηνικών όπλων του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, όταν μάθαινε ότι ο Μουαμάρ Καντάφι διατηρούσε κομμένα κεφάλια και πτώματα εχθρών του στην κατάψυξη, ενώ παράλληλα είχε χτίσει ένα καταφύγιο κάτω από το Πανεπιστήμιο της Τρίπολης στη Λιβύη, όπου βίαζε φοιτήτριες, όταν είδε στις ειδήσεις ότι ο Μπασάρ αλ Άσαντ σκοτώνει μωρά με χημικά όπλα, όταν καθημερινά νοιώθει την απειλή από το πυρηνικό οπλοστάσιο του στυγνού δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ουν, που δοκιμάζει βόμβες υδρογόνου, απειλώντας την ανθρωπότητα με ολοκαύτωμα, όταν, πριν από μερικά χρόνια σφυροκοπούταν με εικόνες για τα θύματα του λαού του Κοσσόβου από τους θηριώδεις Σέρβους, ώστε να προετοιμαστεί για την πιο χυδαία επέμβαση των «φυλάκων» του πλανήτη και το διαμελισμό μιας κυρίαρχης χώρας… Όταν… Όταν…

Ο Γιόσεφ, φυσικά είχε άδοξο τέλος, αλλά άφησε μια σπουδαία θεωρία ως παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα, που σήμερα είναι γνωστή ως «γκεμπελισμός» και βρίσκει εφαρμογή σε ένα τεράστιο εύρος δομών αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, από τα μεγάλα οικουμενικά κέντρα λήψης αποφάσεων μέχρι και το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο μιας μικρής πόλης, μιας ελάχιστης κουκίδας στον παγκόσμιο χάρτη.
Από τα κορυφαία δημοσιογραφικά συγκροτήματα, μέχρι και την μικρή μηνιάτικη τοπική εφημερίδα του χωριού.
Τελευταία μάλιστα, στα χέρια των οπαδών της θεωρίας αυτής, έχουν περιέλθει εξαιρετικά εργαλεία, τα περίφημα social media, όπου ο καθ’ ένας γράφει ό, τι και όπως «γουστάρει», με λίγα λόγια και σταράτα, εύκολα και εύληπτα και … «ό, τι κάτσει».

Αλλά ο Γιόζεφ ήταν και προφητικός. «Θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει...», ήταν τα τελευταία λόγια του λίγο πριν αποχωρήσει από το μάταιο τούτο κόσμο.

Και αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, μάλλον δικαιωμένος είναι.
Ας παρατηρήσουμε λίγο τον ελληνικό λαό:
• Στόχος καθημερινής παραπληροφόρησης.
• Διχασμένος από συμφέροντα και κατευθυνόμενος σε πλασματική αντιπαλότητα με τον εαυτό του.
• Αποδέκτης κενών περιεχομένου πολιτικών υποσχέσεων.
• Πνιγμένος από εικονικά χρέη.
• Ενοχοποιημένος για τα εγκλήματα μιας ελίτ που τον κυβερνούσε επί δεκαετίες.
• Τρομοκρατημένος για τις συνέπειες που μπορεί να αντιμετωπίσει αν παρεκκλίνει από την πορεία που άλλοι του έχουν χαράξει.
• Με τους νέους και τις νέες, από τους οποίους προσδοκά το καλύτερο κάθε κοινωνία, εγκλωβισμένους σε πρακτικές όπως το να κάνουν φοιτητικές εκλογές και να αδυνατούν να συγκροτήσουν κάποιο ενιαίο όργανο για την καταμέτρηση των ψήφων και κάθε χρόνο η κάθε παράταξη να εκδίδει τα δικά της αποτελέσματα!

Αν όλα αυτά δεν προκύπτουν από εφαρμογή στην πράξη της θεωρίας του Γιόζεφ, να μου το πείτε κι εμένα!

Θα μπορούσα να απαριθμήσω και πολλά άλλα, όμως καλύτερα να κλείσω με κάτι πιο αισιόδοξο, αν και …κοπιαστικό:

«Το τίμημα της Δημοκρατίας είναι η αιώνια επαγρύπνηση», είχε πει κάποτε ο Τόμας Τζέφερσον, ένας από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους Προέδρους –ναι, υπήρξαν και κάποιοι τέτοιοι!- και βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ενός από τα κορυφαία κείμενα στην ιστορία της ανθρωπότητας.-

Καλό καλοκαίρι!

19-5-2018
Επίκουρος


 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018 08:42
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μακεδονία ξακουστή, των …ΗΠΒ η χώρα

Επικοινωνήστε μαζί μας

: 2 + 9 =